KRYQËZIMI I NJË PETICIONI

nga Edon Qesari

Besoj se shumëkush mes lexuesve të përhershëm të kësaj reviste, por dhe përtej, është vënë në dijeni të një peticioni të firmosur nga emra të ndryshëm të kulturës dhe kërkimit shkencor shqiptar në lidhje me atë që gjykohet si prani e “sharlatanizmit” në mediat e ndryshme audiovizive shqip. (Nuk do të desha të merresha me lajmin në vetvete, por me pasojat e masave shtrënguese për të cilat i bëhet apel Autoriteti i Mediave Audiovizive. Ndaj, para se të hyj drejt e në temë, po marr për të mirëqenë se kush më shfleton e ka mirë parasysh tekstin e peticionit, i cili gjithsesi mund të gjendet i raportuar këtu.)

Është i qartë, deri dhe i kuptueshëm, shqetësimi i ngritur në rreshtat e atij peticioni. Paçka se, vlen për t’u sqaruar, dukuria ka marrë dhenë, është ulur këmbëkryq, e duket pak si vonë për të mbajtur një qëndrim. Nuk është vendi për të dëftuar meritat e “kujt e tha i pari”, porse u bë kohë, shumë kohë, që në faqet e Peizazheve të Fjalës është shkruar, e mandej diskutuar, qysh në origjinat e dyndjeve barbare në televizione e media të ndryshme (e sesi këto media i prisnin krahëhapur, se përndryshe ç’do të bënin pa barbarët), prania në rritje e sojit të atyre që peticioni vendos në qendër të shqetësimit.

Është shkruar, madje është analizuar dukuria; ka pasur rrekje të arsyeshme për ta kuptuar atë, për të kuptuar vetë shoqërinë, zhvillimet teknologjike dhe përshtatjen e jetës pas tyre – me qëllimin e vetëm për t’i dhënë një shpjegim sa më të akullt ndikimit të pamohueshëm që personazhe dhe forma të caktuara ligjërimi kanë ushtruar dhe vazhdojnë të ushtrojnë mbi publikun e gjerë.

Me një fjalë, nëse gërmëzimet pseudo-etimologjike apo ligjërimet historike me gishta që flatrojnë si krah shqiponje janë kthyer, siç thuhet shpesh, në një “sport kombëtar”, ka pasur nga ata të cilët janë përpjekur, qysh në krye të herës, ta kuptojnë pse-në; e veçanërisht që ta lidhin këtë escalation daljesh mediatike – që ka ndodhur para syve tanë, shpesh dhe pa e kuptuar dhe vlerësuar seriozisht, këto katër-pesë vitet e fundit – me disa arsye, ndonjëherë edhe foshnjore, të cilat kanë të bëjnë me kohët në të cilat jetojmë.

Dhe janë pikërisht kohët – ato në të cilat jetojmë, e që shpeshherë nuk ua kapim ritmin me të cilin ato ndryshojnë para syve tanë – kohët po thosha, të cilat na detyrojnë të themi, pak si pa takt, se këto punët me peticione dhe me kërkesa për të mos qasur X-in dhe Y-in te hyrja e televizioneve, nuk pijnë më lëng. Hiç fare.

Thënë më shkoqur, të tilla sipërmarrje me peticione jo zgjidhje që nuk japin, por ato rrezikojnë ta mëkëmbin problematikën, ta fryjnë dhe ta dhjamosin atë, duke e bërë muhabetin edhe më lëtyrë se ç’është.

Mund t’i vësh kufirin tek thana kujtdo që orvatet t’ia shpjegojë gjeografinë e Siberisë me një v që bie dhe zëvendësohet nga b-ja (në mënyrë që, po ia fus kot tani, të dalë fjalëformimi “Si-veri”, meqë Siberia ndodhet në pjesën veriore të globit); si dhe t’i bësh ban cilitdo yshtar të këtillë që ulet në studio televizive dhe si pa gjë të keqe i jep ujë me bishtin e lugës Çabejt apo Moisiut në mal.

Megjithatë, duhet fare pak imagjinatë për të kuptuar se, edhe në rast se studiot e sotme televizive do të ndërgjegjësoheshin, e do të bëheshin rrufeshëm partizanë të skrupullit didaktik dhe shkencor, duke hequr dorë nga ushqimi i vetëm që i mban me frymë në tregun e shumëllojshëm mediatik – ushqim që është asgjë më shumë se ndjekshmëria e publikut të cilën ato, nëse e zënë, e mbajnë me kthetra – duhet fare pak imagjinatë pra, për të marrë me mend se menjëherë pas këtij konvertimi të televizioneve në seriozitet portat e Hadit, të përfaqësuara nga një lemeri e pakufishme rrjetesh sociale dhe gjithsesi alternative, do të shqyheshin për cheerleaders-at e turbofolkut albanologjik.

Rezultati (dhe kam arsye të mirëpeshuara për ta menduar kësisoj): pellazgologjia dhe derivatet e saj në gjuhësi, histori dhe patriotizëm kafenesh mediatike do të bënin namin gjithsesi. Duke marrë me vete dhe zhgënjimin e televizioneve, pasi ndalesa që atyre u është sugjeruar përmes peticionit drejtuar AMA-s, në fakt, ka qenë pikënisja e fundosjes së tyre të paralajmëruar.

Më keq! Ban-i dhe mekanizmi kontrollues që apelohet në peticion do të shkaktonin asgjë më shumë se pulla e kuqe për një film të gjykuar si të përshtatshëm për moshat mbi 18-vjeçarët në mendjet e nën 18-vjeçarëve. Thënë ndryshe: para se të masturbohet mendërisht me zbulimin se piramidat e actekëve kanë origjinë nga Çermenika (po ia fus kot prapë, por nuk i dihet!), publiku do të masturbohej fizikisht me teori konspirative sipas të cilave aksh zbulues të eksodit të çermenikasve në Meksikën para-kolumbiane e kanë ndaluar që të tregojë të vërtetën mbi origjinën hyjnore të shqiptarëve dhe të gërmave biblike që ata skalitën mbi pllakat e 10 Urdhëresave.

Këtu cenohet, mohohet, NDALOHET, liria e fjalës! – do të thuhesh nga shumë anë (siç po thuhet që tani, pa u tharë ende boja e kallamarit të peticionit). Këtu i fshihet publikut e vërteta e pamohueshme (zakonisht bashkëngjitet edhe fjala “shkencore”, në këtë rast)! – do të ulëritet nëpër media sociale. Këtu po tentohet të instalohet komunizëm në shkencë (se pak red scare nuk bën dëm asnjëherë)! Këtu kanë shtrirë tentakulat grekët, serbët dhe vllehët (për të mos lënë pa përmendur edhe më të fundit e të huajve që nacionalizmi turbo-folk ka vënë në majë të hit parade-it të armiqëve të shqiptarisë)!

Dhe tani pyes seriozisht: jemi në prag të hyrjes së këtyre personazheve në Big Brother apo në Kuvend dhe ju vërtet mendoni se po zgjidhni punë duke thirrur AMA-n për disiplimin të ftesave të tyre nëpër banaqe televizive? Nuk besoj ta keni seriozisht!

I pari efekt, e i vetmi sipas meje, që ka prodhuar lajmi i atij peticioni është viktimizimi – e për pasojë, popullarizimi – i korifejve të turbo-albanologjisë. Ca share më shumë, like me gjyma dhe komente që s’kanë fund në mbështetje të atyre që peticioni i ka kthyer në martirë pa u prekur një qime. Mbështetje nga dashnorët e fjalës së lirë, mbështetje nga QAnon-istët e nahijes sonë, mbështetje madje edhe nga ata që mendojnë sinqerisht se të akuzuarit nga ana e peticionit janë veç sharlatanë, por që janë të zhgënjyer se nuk u thirrën të hedhin edhe ata firmën si intelektualë peticionistë (“ju s’më përfillni, unë vete me mullixhiun turbofolk”). Në vetëm 24 orë.

Ndonjë zë i matur, mbase me të drejtë, është munduar ta zgjerojë rrezen e veprimit që një masë anti-sharlataneske duhet të ketë: duke thënë se vetëm shtypja (repression) nuk është zgjidhje, se përkundrazi, turbofolku vepron më lehtë si drogë në vena të pashëndetshme, se degradimi i përgjithshëm i arsimit dhe kulturës publike ushqen triumfin e sharlatanëve. Prandaj masat duhen marrë, vazhdon arsyetimi, që në gjenezë të individëve të cilët sot gjithmonë e më shumë janë kthyer në shikues/dëgjues të llumit televiziv, përfshirë të sharlatanëve të cilët e bëjnë këtë publik të narkotizuar që të gëlltisë parajsa artificiale, qëllimi i të cilave nuk është tjetër veçse ta ngushëllojë për realitetin; se dikujt që e ka të sotmen për faqe të zezë, e nuk ka nge t’ia nisë nga e para, është normale që do t’i pëlqejë ndonjë dozë televizive ku një reper i tregon se frëngjishtja e ka origjinën te shqipja, e një zanatçi tjetër i tregon për kohët kur shqiptarët, pra ne, themelonim Atlantidën.

Vërejtje me vend, të gjitha. Veç për faktin se ato, pa na e thënë në sy, ftojnë që ta flemë mendjen për viktimat e sotme të sharlatanizmit nëpër media tradicionale dhe sociale: se i ka marrë lumi dhe do bëjmë si do bëjmë, por të paktën të shpëtojmë brezin e ri. Duke harruar se një pjesë e mirë e sharlatanëve, në mos të të gjithëve, ka mësuar t’i heqë pelenat pikërisht në arsimin shqiptar; duke harruar se edhe peticionistët e kanë prejardhjen te po i njëjti arsim, e se me degradimin e këtij arsimi, me tezat dhe krijesat monstruoze që ka prodhuar, është flirtuar pak si shpesh në këto dekadat e fundit. Të njëjtat shkolla, të njëjtat katedra, të njëjtat diplomore, të njëjtat akademi, të njëjtat shtëpi botuese që kanë kurorëzuar sharlatanët – e prej tyre kanë vjelur të holla, të trasha dhe followers – nuk mund të bëjnë tani sikur s’e dinë se ku janë ngjizur soji i tyre.

Sharlatanët janë Frankeshtajnë. Nuk vijnë nga hiçi.

Por sa më shumë molepset ky muhabet, aq më tepër më ka rastistur të diskutoj me miq e kolegë mbi mënyrën sesi duhet trajtuar. Qoftë dhe duke e vëzhguar nga larg, pa qenë i përfshirë në kurrfarë hate speech-i që në bisedat televizive mbi gjuhësinë, historinë, arkeologjinë etj., ka marrë tashmë formulat edukative të një sherri në shkallaret e stadiumit. Madje duke mos u bërë as pjesë e threads-eve plot komente në rrjetet sociale, ku njëri pas tjetrit dalin hyzmeqarë të të mësojnë për origjinën e shqipes me fjali te të cilat e vetmja shenjë pikësimi është pikëçuditësja.

Nuk janë të pakët ata që, me mirëbesim, mendojnë se dukuria e sharlatanëve, në njëfarë mënyre, duhet përballur. Se me hir a me pahir, ata janë pjesë e konsoliduar e mediumit, e se duhet shkuar t’i tregohet vendi, me argumente, bash në shesh të mejdanit: në ato televizione dhe media tradicionale të cilat i ftojnë që të mbajnë publikun me gajret.

Janë dy arsyet se përse, unë personalisht, kam një qasje tjetër; në mos të kundërt:

Së pari, sallonet televizive nuk janë auditore të ndonjë forumi iluminist, e as salla në të cilat do të improvizohet ndonjë përballje e drejtuar nga ndonjë togë e rreptë por dinjtoze. Televizionet as që e fshehin bindjen e tyre të thellë se publiku do bukë dhe cirk. Dhe shembuj palaçollëqesh dhe sjelljesh krejt të pahijshme, në debat dhe deri në kacafytje, ka pasur mjaft deri më sot. Kush niset me qëllimin e mirë për të pasur një diskutim serioz mbi teza të caktuara me këdo, duhet të marrë parasysh se shtjellimi i tyre – që lyp kohën e vet dhe ka nevojë për shmangien e ndërprerjeve apo të çjerrjeve – nuk është në interes të spektaklit televiziv. Dhe për dikë që nuk e përball presionin në këtë drejtim, e nuk ka gjakun e ftohtë, spektakli rrezikon të kthehet në denigrim të vetvetes. Kur hyn në një arenë, nuk mund të pretendosh se s’po trajtojnë si shtazë dëfryese.

Së dyti, ka tematika të cilat në një studio televizive, njësoj si në radhët e një statusi në Facebook, nuk mund të shtjellohen. Ose të cilat do mbeten peng i një fryme të përciptë dhe aspak skrupuloze.

Refreni i vazhdueshëm i drejtuesëve televizivë është se diskutimet dhe argumentet duhen thjeshtuar, se sqarimet duhen shkurtuar, se nuk kemi kohë për ta stërholluar shumë bisedën, se publiku nuk është ekspert dhe se ca gjëra nuk i kupton. (Publiku qoftë që pranon të trajtohet kështu si i metë…) Ndaj e rëndësishme është të zgjohet reagim publik – edhe nëse ky reagim prodhohet nga një publik që s’kupton – që të mbahet ritmi i transmetimit, që të flitet shkurt, qartë dhe mundësisht të ketë pak sherr.

Duke marrë përsipër të mirëkuptoj merakun kryesor të një trasmetimi televiziv – që nuk është meraku im, meqë puna ime nuk varet nga telekomanda e publikut (a të paktën kështu do të duhet të jetë, ngase parimi vox populi, vox dei nuk ka valencë shkencore) – pyes veten se si dreqin mund t’i argumentosh shkoqur, qartë dhe shpejt dikujt që thotë se qeverisja e sotme e botës komandohet nga “çifutëria ndërkombëtare”, që këmbëngul se Homeri fliste gegërisht dhe se gjenetika jonë provon se jemi popull i përzgjedhur.

Sepse që t’i përgjigjesh do të thotë ta marrësh seriozisht; e për të marrë seriozisht një gomarllëk duhet të tregosh se e kundërta e atij gomarllëku është studimi dhe hulumtimi; e se shpalosja e këtyre, po aq sa e qitapeve, nuk është çështje shkëmbimi batutash që të japin idenë e një ringu televiziv; dhe se disa gjëra të natyrës teknike nuk mund të thjeshtohen në banalitete; se nëse dikush ka shpenzuar kohë për t’i përvetësuar disa dije është aritmetikisht e pamundur që ajo kohë të barazohet me minutazhin që lyp televizioni dhe pretendon publiku i cili mendon se pas atij emisioni i di të gjitha mbi historinë, gjeografinë dhe patjetër astrologjinë. Në mos i ka ditur që para emisionit, e këtë të fundit e sheh vetëm për të vërtetuar, pa e ditur, efektin Dunning-Kruger.

Në fund fare, të gjitha këto barazohen me një fakt të vetëm: që është turp për dijet e përftuara me mund, e me pasion dhe durim, që t’i hedhësh në kandarin e një përballjeje televizive ku qëllimi kryesor është a) mbushja e programacionit b) reklamimi i një “kundërshtari” që deri në çastin e përballjes do t’ia kishe hasur emrin vetëm në ndonjë revistë me fjalëkryqe, por kurrsesi shkencore.

Është pak turp edhe për veten, ç’është e vërteta.

Publikut që me çdo kusht do të dijë të vërtetën, por që e kërkon këtë brenda minutazhit televiziv, e se e ka më të thjeshtë që t’i besojë entertainment-it se të zhytet në lëndën e murrme të studimit pa zhurmë, hare dhe ndonjëherë plot mërzi, përpos se të gjatë në vite; publikut që trajtohet si një masë amorfe dhe për arsimimin e të cilit mendohet se duhet t’i drejtohemi televizioneve dhe mediumeve të tjera të masës – atij publiku i vleftë kjo introduktë që Umberto Eco, një njohës i mirë i diletantizmit shkencor dhe butaforisë mediatike, bëri gjatë një ligjërimi në vitin 2014:

« Në Librin I të Mbretërve, kaptina XIX, shkruhet se kur profeti Elia gjendej në shpellën e malit Oreb, tamam në çastin kur dhe thërritet në prani të Zotit, fryu “një erë e vrullshme dhe e fuqishme, aq sa për të çarë malet dhe thyer shkëmbinjtë”. Megjithëkëtë, thotë Vulgata, “non in vento Dominus”: Zoti s’ishte në erë. Zoti s’ishte as në tërmet, vazhdon Vulgata: “non in commotione Dominus”. Pas tërmetit ra një zjarr, por “non in igne Dominus”: Zoti s’ishte në zjarr.

Zoti s’ka si të jetë në zhurmë, Zoti shfaqet veç në heshtje. Zoti s’gjendet kurrë nëpër masmedia, Zoti s’është kurrë në faqet e para të gazetave, Zoti s’është kurrë në televizion, Zoti s’është kurrë në Broadway. Zoti është aty ku nuk ka trazirë.

Dhe kjo maksimë vlen dhe për ata që s’besojnë në zot, por që mendojnë se diku gjendet një e vërtetë e cila duhet zbuluar a një vlerë që duhet krijuar. E vërteta dhe krijimtaria s’mund të gjenden në një tërmet, por veç në një hulumtim të heshtur. »

© 2024 Edon Qesari. Të gjitha të drejtat janë të autorit. Ndalohet riprodhimi pa lejen eksplicite të autorit.

Shënim: imazhi në kopertinë është krijuar me DALLE.3 dhe përpunuar me FOTOR.

 

Rreth Autorit

Edon Qesari është kërkues shkencor pranë Institutit të Historisë. Pëlqen kuartetet e vona të Beethoven-it, detin Jon në dimër dhe rrëfimet e komisarit Maigret.

Author Archive Page

12 Komente

  1. Pikë!

    Dikur, në mos gabohem George Bernard Shaw ka thënë se nuk duhet debatuar kurrë me një budalla. Sepse duke qenë se ai nuk ngjitet dot në nivelin tënd, detyrohesh ti të ulesh në nivelin e tij. Aty ai të mund me përvojë.
    Intelektualët tanë bënë këtë gjë. Kundërsulmuan me një akt patetik mjeshtrat e patetizmit dhe dështuan me sukses.
    Mendoj se peticioni në thelb ishte tregues i një keqkuptimi të prejardhur nga botkuptimi statalist që kanë elitat shqiptare. Botkuptim që të bën të mendosh se problemet zgjidhen kur autoriteti “ndalon” diçka dhe nxit diçka tjetër duke përdorur dhëmbët. Ndoshta të parët e gjërave me këtë sy e kanë katandisur situatën në këtë derexhe dhe ndoshta turbopellot janë thjesht simptomë e sëmundjes që përfaqëson ky botkuptim.

    1. Shprehja me lart mbi konfrontimin me budallenjte eshte cituar dikur ne forum, madje ne origjinal. Po ashtu, shumekush qe i ka mendte ne rregull e mbeshteti si mundi ate angazhim qytetar qe ndermori bordi drejtues i Peizazheve, pra duke u perballur me budallenjte, e besoj qe te pakten ai rreth lexuesish qe e ndjek rregullisht kete reviste ne shumice e ndjeu veten mire, kur u tregua se ne cilen orbite vertiten turbot dhe fallzhoret e fateve te gjuhes e te kultures shqiptare. Qe keta njerez nuk ndryshojne, se as nuk duan ose nuk jane ne gjendje te ndryshojne, edhe ky perfundim ju be te gjitheve me se i qarte. Ceshtja eshte se numri i budallenjve, me sakte i sharlataneve dhe i budallenjve eshte shtuar shume; ndersa ai i simpatizanteve te tyre eshte shumefishuar e nderkohe ne jo pak raste nuk jemi me ne gjendje te bejme dallim, se kush ka dy para mend ne koke e kush jo. Turbot nuk kemi pse i kerkojme vetem te vulgu i pagdhendur, ata jane ulur midis nesh kembekryq dhe u takojne te gjitha shtresave, jane nder ta edhe mesues, pedagoge universiteti, doktore, profesore, akademike etj., pra jo vetem qypa moderatore televizioni. Ne platformen e “Akademise Alternative” eshte shkruar e zeze mbi te bardhe qe rezultat e si-shkences se tyre te pasqyrohen ne tekstet shkollore, nderkohe qe punohet intensivisht dhe ne masmediat ne perhapjen e programit te tyre nderkohe ideologjik e deri racist.
      Besoj se nga gjithe ai debat qe u zhvillua ne Peizazhet kohet e fundit,, u vu ne dukje njeheresh edhe pafuqia e nje individi te vetem ose e nje grupi proporcionalisht minimal individesh private per te ndaluar kete episod malarik qe perjeton shoqria shqiptare prej dekadash. Dhe sigurisht qe asgje e mire pritet, duke i injoruar. Asgje e mire pritet edhe duke sulmuar me stil intelektual nje grup intelektualesh shqiptare qe deshi Zoti u bene bashke dhe dhe shkruan nje memorandum per te ndermarre dicka konkrete ndaj kesoj kolere qe po na mbyt te gjitheve. E cte keqe ka, qe pikerisht ky grup t’u drejtohet instancave shteterore perkatese, ne menyre qe te zgjohen nga gjumi e te marrin masa aq sa eshte e mundshme te merren. Ne cdo shtet ne perendim kemi komisionet e etikes, komisionet qe mbareshtojne gjuhen dhe kulturen ne vend. Duhet patjeter kjo thirrje te damkoset me lloj-lloj epitetesh e te filozofohet se kush qenkan keta e cfare botekuptimi paskan? Ai veprim nuk ka te beje me botekuptimin statalist te njerit apo tjeterit se sa me nje thirrje per te tundur nga gjumi shumevjecar instancat shteterore si mekanizma vetembrojtese te kultures kombetare. As me shume e as me pak.

  2. Nese nuk debatohet me nje budalla, cfare behet me te? Injorohet? Se kete e ka provuar akademia, ndoshta pa qellim, ose sepse ka qene shume e ngarkuar dhe e hutuar nga shkenca. Po kur ai budallai behet 10-ra mijëra, dhe merr vend ne TV, botohet, ose jep mesim ne universitet, atehere behet fjale per nje dukuri qe eshte shkaterruese per nje shoqeri, Po aq sa eshte edhe tregues i nje shoqerie me kulture te shkaterruar e te paditur. Ne keto raste duhet t’i futesh punes ne cfaredo menyre. Une nuk kam kunder debatit dhe as peticionit. Cfare me bezdis eshte qe s’kemi degjuar as edhe nje ciatje nga akademia per kaq vjet qe kjo semundje i rritej e rritej para hunde. Tani, pa pritur e pa kujtuar, ia ben BAM! me peticion. Shyqyr! Punen deri sot e ka bere tjeter kush, akademia ben peticion! E prape, mire e bene! Permbajtja mund te ndryshohet, por kerkesat e peticionit ne vetvete mund te shtrohen. Gjithe kjo lufte per lirine e fjales dhe te mediave nuk duhet sh keputur nga fakti qe Dalipajt and Co., dhe sidomos mediat vete qe e ftojne ne studio, e kane abuzuar nga kryet te kembet atë liri. E kane abuzuar sepse kemi gazetare te nje injorance marramendese, edhe pse kemi edhe gazetare pa peshore etike.

    1. Eda, nuk do ta harroj kurrë një emission televiziv në Euroneës Albania, gjatë verës së fundit, ku ishte i ftuar një prej autorëve të artikullit të vjetshëm në Science: një situatë surreale, me trajta kafkiane, me gazetaren që i bënte pyetje dhe i kërkonte pohime tjetrit që i kishte ngritur mbi leximin e interpretimeve groteske të bera në shtypin shqiptar, jo mbi vetë artikullin. Aq e rëndë u bë puna sa, në njëfarë pike, nuk korrespondonte ajo çka autori (njëri nga) thoshte për artikullin me atë që i ishte thënë gazetarës se artikulli thoshte. Kjo e fundit kërkonte medoemos celebrim të lashtësisë së shqipes, ndërsa ai i ngrati vazhdonte me vetëpërmbajtje metodike. Andej nga fundi, po t’i shihje vështrimin, gazetarja e shkretë dukej sikur vinte në dyshim nëse ky ishte vërtet autori i artikullit.

      Sa për të vërtetuar Luhmanin, se mediumi tashmë është autori, ndërsa autori vetë, ai pe vërteti, tashmë përgënjeshtrohet nga mediumi.

  3. Shqetesimi eshte i drejte sepse niveli i enderrave qe turbo albanologet shohin naten dhe ia paraqesin miletit si zbulime shkencore diten eshte bere radioactiv .Sazan Guri eshte sensei i albanologjise popullore .”dy shqiptare nga Korca -thoshte -te merguar heret ,per dy dite me ane te shqipes mesuan gjuhen e indianeve te Amerikes”.Ushtria amerikane gjate WWII perdori si nderlidhes ushtare nga rezervatet indiane sepse gjuhen e tyre nuk e dinte askush tjeter ne dynja .Ndersa moralisht ,shkencerisht e shoqerisht keta njerez nuk duhen lejuar te dalin ne mexhlis me gjepura te tilla ,ligjerisht s’i ndalon dot se jane ne rangun e psh Jezu Krishtit qe beri ujin vere apo u ringjall te cilat celebrohen si festa zyrtare .Menyra e vetme eshte qe albanologet profesioniste te dalin me shume e te thone anen e tyre te historise.Por ata kane mbetur pak ,jashte Shqiperise e me gjera me te rendesishme per te bere ,ndersa turboalbanolget jane aty ,te shumte ne numer me plenty of time to kill .

  4. Sharlatanizmi turboalbanologjik nuk eshte thjesht lajthitje e disa individeve te etur per protagonizem por nje dukuri e cila per t’u shpjeguar duhet vendosur ne disa rrafshe:
    Ne rrafshin konceptual si shprehje e qasjes post truth ne epoken postmoderne.
    Ne rrafshin nacional si symptome e etnocentrizmit ne epoken e globalizmit, rikthim ne mitet e nacionalizmit etnokulturor , si ngushellim dhe kompesim i vetedijes perballe realitetit te rrenimit mbarekombetar.
    Ne rrafshin kulturor, sharlatanizmi turboalbanologjik eshte simptome e semundjeve te lirise, abuzim spektakolar me lirine e fjales, shprehje e shoqerise se spektaklit ku dija, shkenca, arti dhe e verteta sakrifikohen ne emer te argetimit te turmave.
    Ne rrafshin teknologjik eshte pasoje e demokratizimit te dijes fale rrjeteve sociale dhe teknologjise se informacionit ne eren digitale.
    Thenia se ” nje budalla hedh nje gur ne lume dhe dhjete te zgjuar duhet ta nxjerrin” eshte permbysur. Tani jane dhjetra e qindra mijra sharlatane, analfabete funksionale, gjysmake te dijes dhe delirante qe hedhin “teza” ne tezgat e TV dhe rrjeteve sociale dhe punetoret e dijes shkencore jane aq te pakte e per me teper, te mbyllur ne kullen e dijes(Akademi, universitete dhe institute) ku psheretijne: fali o Zot se nuk dine se ç’ bejne. Nderkohe…sharlatanizmi( e keqja) vrapon çmendurisht kurse dija zvarritet si kermill.

  5. Pika.s i ka parashtru “right to point” aspektet e situatës midis dy kampeve. FB i gërshetuar me median vizive, dhe në përgjithësi i gjithë “social network”, e ka ulur piacën, pasojë e “demokratizimit të vlerave dhe dijes”, që sigurisht, nuk mund të kalojë në pronësi të turmave, ndaj edhe ekziston hierarkia.

    Peticioni në fakt është një “trigger point”, po përdor një term mjekësor, që tashmë i ka vënë përballë e mobilizuar dy krahët. Do shpërthente, sidoqoftë, se nuk kishte se ku të shkohej më me këtë irritabilitet që ka shkaktuar situata.

    Gjuha dhe mitologjia etno-gjuhësore është një terren, ku njerëzve i duket se janë bashkëpronarë të ndërtesës, e fusin hundët të gjithë. FB i ka shtyrë e detyruar programet e tv-së ta bëjnë edhe më të padurueshme e degraduese skenarin që po përjetohet.

  6. Ju të gjithë flisni për turma të turboetimologëve. Për hir të së vërtetës, ju e keni fjalën vetëm për mua, pasi askush tjetër veç meje nuk ka botuar fjalorë etimologjikë të ndryshëm nga stili i Çabejit. Madje edhe Petro Zheji nuk ka botuar ndonjë fjalor etimologjik. Ku i shihni turmat e turboetimologëve. Sa për Sazan Gurin (edhe pse ai nuk ka botuar një fjalor etimologjik) ai është tuaji. Sazani në çdo aktivitet të tijin a të akademisë së tij, në krye të qoshesë vë portretin e Çabejit.
    Ju nuk kini frikë nga turmat e turboetimologëve. Tregohuni të sinqertë dhe pranoni se keni frikë se studimet tuaja zhvlerësohen pas ndryshimeve që priten të ndodhin në gjuhësi, nëse do pranohet shkencërisht teoria e embriomorfemave.
    Midis peticionistëve shndrinte edhe emri i Baba Takut, që dënoi me burg një pesëmbëdhjetvjeçar për idetë e tij antikomuniste.
    Shumë nga ata që janë në listën e peticionit, po deklarojnë se nuk kanë dijeni për atë peticion.
    Peticioni ishte frika e bashkuar e “intelektualëve” nga e reja shkencore. Dhe frika dukej se, mbi 100 peticionistët, nuk përmendnin dot emrin e “armikut”.
    Sugjerim: zgjidhni tre a katër më të mirët e peticionistëve dhe më kryqëzoni në cilën media u përshtatet. Nuk mposhtet kryeturbosharlatanoetimologu me ese te “peizazhe të fjalës”.
    Një sharlatan i vërtetë zhduket sapo ia thonë ofiqin e sharlatanit e, si duket, unë qenkam sharlatan fallco…
    Një ushtrim për ju të shkencës konvencionale:
    Fjalën e pranuar si frënge, LUP/ë,~a, unë e motivoj prej shqipes:
    LUPA =
    LU’PA > LU PA = LU(an) PA(mjen).
    A mund të më thoni ku gaboj në këtë etimologji dhe cila është etimologjia e saktë sipas jush?

    1. Zoti Dalipaj,

      Ca fakte me shpresën se logjika nuk ju ka braktisur edhe pse deri tani nuk keni dëshmuar qoftë edhe respektin më të vogël për këtë hapësirë dhe bashkëbiseduesit. U bë e sata ndërhyrje ku ju vihen në dukje gabime trashanike të cilat ju skualifikojnë nga çdo meritë apo pretendim që mund të keni për të drejtë fjale këtu – kryesisht e keni abuzuar atë të drejtë fjale për fluturime tangenciale, devijime nga tema, gjepura propagandistike për serbët dhe grekët dhe të shiturit ndaj tyre dhe analiza prej shefi kuadri të qëndrimit politik të atyre që nuk i hanë kokrrat tuaja të ullirit.

      Shkrimet tona për albanologjinë alternative janë botuar që me hapjen e revistës në 2007. Shkrimi juaj për “tradhtinë” e Çabejt më rezulton të jetë botuar në 2012 dhe libri juaj i parë për shqipen kozmike botohet në 2016. Pra, kemi që 17 vjet që i kushtojmë vëmendje këtij fenomeni. Ju personalisht nuk përmendeni në këtë hapësirë deri më 2018, dhe atëherë në një koment. Ju zotëri kërkoni me ngulm të bëheni faktor dhe që të merreni seriozisht dhe ndoshta e vuani futjen në një thes me sharlatanë të tjerë por ky është problem vetëm për ju. Nuk ju kemi gjë borxh në përpjekjen personale për rehabilitim dhe venerim që kërkoni. Publiku juaj tipik është i tillë që qartazi nuk kupton asgjë nga historia e gjuhës dhe etimologjia – shumë mbase tani ju ndjekin jo vetëm për abrakadabrat “etimologjike” që u tregoni, por edhe për show-n e sulmeve ad hominem që po shpërndani poshtë e lart.

      Duke parë mënyrën si vepruat me Eda Derhemin, të cilën ua latë në duar ndjekësve tuaj të shumtë në Facebook që ata ta përgojonin ndonjëherë edhe ndyrësisht, tani e tutje do të lejojmë që të komentoni në Peizazhet vetëm në shkrime ose për komente ku përmendeni me emër; dhe edhe në ato raste, duke u përgjigjur për çfarë kritikoheni ose përmendeni, jo duke folur për veten ose duke e përdorur hapësirën si tribunë nga e cila të ndërseni ndjekësit tuaj, të gdhendur e të pagdhendur qofshin. Peizazhe të fjalës nuk ka qenë pjesë e peticionit, prandaj nuk na interesojnë pakënaqësitë që ju mund të keni me ndonjë gjë që thuhet atje dhe me firmëtarët. Nuk ju kemi censuruar deri tani pavarësisht se na keni akuzuar edhe më parë për censurë. Jua kundërshtova me fakte këtë gënjeshtër dhe nuk treguat ndonjë shenjë mirëkuptimi. E keni dëshmuar tanimë se nuk jeni në gjendje të angazhoheni në diskutime linguistike pa i sulmuar oponentët tuaj personalisht, pa u përmendur atyre të kaluarën, pa i akuzuar si të shitur te armiku (serbi ose greku). Shkrimi më sipër NUK ju përmend. Ndërkohë i jepni vetes të drejtën të gjykoni autorin për njohuritë e tij për Zhejin (ai koment juaji nuk kaloi).

      Ju lutem mos merrni mundimin të përgjigjeni këtu. Ky është koment administrativ, që e mbyll diskutimin te ky shkrim, sa ju përket juve si komentues.

      1. Per Zotin, ju admiroj per durimin qe demonstroni me kete njeriun. Nuk po ia permend emrin se nuk dua t’i jap shkas per replike.

  7. Kembengul ne ca gjera qe cdo lexues me access te google ta provon gabim ne 0.0000375 sekonda.
    French word loupe comes from Proto-Indo-European *lew-, Proto-Indo-European *lāp-, and later Proto-Germanic *laupaz (A measure; portion; allotment.

  8. Pse nuk bejne nje peticion kunder pranise se feve ne shoqeri, meqenese librave te shenjte u ka dale boja (shkencerisht) ?
    Muhabet kot, po kot fare, sa per te thene qe jemi ende gjalle ne te tjeret.

Lini një përgjigje

Zbuloni më tepër nga Peizazhe të fjalës

Pajtohuni tani, që të vazhdoni të lexoni dhe të përfitoni hyrjen te arkivi i plotë.

Vazhdoni leximin