(nga Stanislaw Lec*)

Njeriu i vërtetë njihet edhe kur është lakuriq.

Besoj në fundin e jetës organike mbi dhé, por jo të jetës së organizuar.

Njeriu i ka zbuluar veglat njërën pas tjetrës. Por, që prej kohëve më të hershme, njeriu ka qenë gjithnjë vegël për njeriun.

Çdo gjë ka natyrë biseksuale. Edhe çiftet.

Mos iu dorëzoni dëshpërimit: nuk i mban premtimet.

Vogëlsia nuk vuan kurrë nga kompleksi i inferioritetit.

Në natyrë asgjë nuk humbet, veç shpresave të realizuara.

Në histori ngrenë peshë edhe faktet jo të kryera.

Është trim mbi trima: ha nga dora e tiranit.

Epokat e mëdha mund të përmbajnë një sasi të habitshme njerëzish të vegjël.

Me shpenzimet e kujt jetojnë njerëzit, në kujtimet e të tjerëve?

Kur lind pesimizmi? Kur takohen dy optimizma të ndryshëm.

Kur xhuxhat duan të rriten, kanë nevojë për kockat e të tjerëve.

Provinca intelektuale: të bësh përpjekje për të menduar larg trurit.

Një qëndrim i patundur ndonjëherë është shenjë e paralizës.

Atyre që heshtin, nuk ua heq dot fjalën.

Lirinë e humbin më shpesh ata që e dëshirojnë më fort.

Buka ua liron dhëmbët të gjithëve.

Sa më shumë të biesh poshtë, aq më pak të dhemb.

Në fillim ishte Fjala. Vetëm më pas erdhi Heshtja.

Spiunim: Ecce homo!

Fjala hyn kudo, por ndonjëherë e ka të vështirë të dalë që andej.

Lani veshët! Mund të bjerë kambana.

Më pëlqen që, ca jetë shenjtorësh, t’i lexoj duke filluar nga fundi; i them vetes, në ato raste, se është e mundshme të ribëhesh njeri.

Mund të kish qenë më keq: armiku yt të ishte miku yt.

 

---

(*) Stanislav Lec (Stanisław Jerzy Lec, 1909-1966), shkrimtar polak dhe një nga aforistët më të mëdhenj të shekullit XX. Materialin më sipër e kam përzgjedhur dhe përkthyer nga përmbledhja e tij Nouvelles pensées échevelées (frëngjisht).