(nga Stanislaw Lec*)

Disa shkallare të karrierës të çojnë tek trekëmbëshi.

Mungesën e talentit e kompenson me mungesë personaliteti.

Poetët janë si fëmijët; kur ulen në tryezën e punës, nuk e prekin tokën me këmbë.

Një vepër flet për veten, po të ketë kujt t’i flasë.

Atje ku ligjet janë mizore, populli kërkon t’i shfuqizojë të gjitha ligjet.

Liria është perverse, u dorëzohet kundërshtarëve të vet.

Poeti peshkon në lumin që i rrjedh mes për mes.

Kur rrëzohen kokat përdhe, mos e ul tënden.

Ka tek ai një boshllëk të madh, të mbushur me erudicion.

Të gjitha tragjeditë e mëdha mbarojnë me një happy end, po kush duron vallë deri në fund?

Ai tipi? Gjithnjë shfaqet si njeri tjetër, prandaj ka të drejtë që ta përsëritë veten.

Poeti i këqyr fjalët e veta me dyshim: cila prej tyre do t’ia hijeshojë varrin?

Gjuaje gurin i pari, përndryshe do të të quajnë epigon.

Epokën po e paraqitin si të pasur në gjenij. Shpresojmë që ca prej tyre të kenë talent.

Papagajtë e stërvitur nuk përsëritin asgjë.

Të ringjallësh dikë pa lejen e vrasësve: çfarë guximi!

Atje ku të gjithë këndojnë me të njëjtin ton, fjalët nuk kanë më kuptim.

Të bëhesh i famshëm, që të mund t’ia lejosh vetes incognito-n!

Vetëm kur u fut në karrocë, e kuptuam se ishte karrocier.

Hijet janë më të zonjat: bëjnë të njëjtën gjë, por pa u lodhur.

Një fjalë e vetme mjafton: të tjerat janë veç fjalë.

Krimi: muza e predikuesve dhe e moralistëve.

Dobësia personale është po aq e rrezikshme sa dhuna e tjetrit.

Mos zgjidh ta kalosh natën atje ku edhe pleshtat nuk i zë gjumi.

Ëndrra e skllevërve: një treg ku mund të blesh padronë.

Idetë vijnë në kokë nga përbrenda.

Askush nuk është aq kafshë, sa të mos hiqet herë pas here sikur është kafshë.

 

---

(*) Stanislav Lec (Stanisław Jerzy Lec, 1909-1966), shkrimtar polak dhe një nga aforistët më të mëdhenj të shekullit XX. Materialin më sipër e kam përzgjedhur dhe përkthyer nga përmbledhja e tij Nouvelles pensées échevelées (frëngjisht).