(nga Stanislaw Lec*)

Kufijtë e mendimit? Kërkoji në hartë.

Çfarë ua ka deformuar fytyrat? Fjalët e mëdha.

E keqja, edhe ajo, na don veç të mirën.

Po e torturonin. Kërkonin tek ai mendimet e tyre.

Njerëzit sa vjen e bëhen më të mëdhenj, do ta kenë të vështirë të fshihen.

Sa pavdekësi i kanë ngritur me jetët e të tjerëve!

Mashtrohu kolektivisht!

Edhe më i sheshti i njerëzve ka, për fat të keq, tre përmasa.

Ngopemi me mangësitë e të tjerëve.

Këndon në një kor, por vetëm pasazhet solo.

Thellësinë mund ta matësh duke e qëlluar me gur.

Të provokojmë intelektin, jo intelektualët.

Përsosmëria nuk mund të arrihet? E megjithatë, ka ca që e shkatërrojnë.

Ndonjëherë, heshtjen duhet ta shoqërosh me lirë.

Vështirë të besosh se shpifja ekzistonte që para se të shpikej shtypshkrimi.

Edhe antisemitët mund t’i dallosh nga hunda: nuhatin ku të munden.

Çdo regjim përfundon në ancien régime.

Ata që i tremben së vërtetës lakuriq, e rrjepin të gjallë.

Ja edhe një i opozitës. I ngre dollitë me gotën të shtrënguar në grusht.

Jam i bindur se, atë që ka lindur nën një yll të pafavorshëm, do të vijë dita që të arrijnë ta çojnë atje.

Rruga e virtytit është e rrezikshme. Ministria e Transportit bën sikur nuk e vë re trafikun në dy drejtime.

Luajti kartën e fundit. Tani është tejet i rrezikshëm, se i ka duart të lira.

O njerëz që ju kanë zhveshur lakuriq, cili prej jush do të fillojë të na dëfrejë me strip-tease?

Nga hartat janë zhdukur njollat e bardha, por janë shfaqur njollat e gjakut.

Sa ka të tillë që, për të soditur kërthizën, pranojnë që të përkulin qafën?

Ndiqte rrymën. Por e bënte duke notuar me kokën të fshehur në ujë.

Ka epoka kur njerëzit gënjejnë edhe kur flasin në gjumë.

 

---

(*) Stanislav Lec (Stanisław Jerzy Lec, 1909-1966), shkrimtar polak dhe një nga aforistët më të mëdhenj të shekullit XX. Materialin më sipër e kam përzgjedhur dhe përkthyer nga përmbledhja e tij Nouvelles pensées échevelées (frëngjisht).