DORËSHKRIMI NUK PREKET

Çdo vepër e botuar është një dorëshkrim që digjet.
Franco Teschio

Një ëndërr që më viziton shpesh: ajo e një libri tim mbetur në dorëshkrim, që pothuajse e paskam harruar – edhe pse prej kohësh tashmë pret pranverën, dhe, tani që e mendoj, një nga më të mirët e mi: roman i lehtë, udhëkalim nga një fazë imja krijuese te një tjetër, por që – tani që e mendoj – e ka të paprekur potencialin për sukses. Njerëzve do t’u pëlqejë. Ia kisha dorëzuar shtëpisë botuese qëkur, por më kishin thënë: le të krijohet pak distancë nga tjetri, që sapo botove. Drejt: të mos e saturojmë lexuesin. Të mos e trembim. Idealisht: lexuesi duhet gjithnjë të habitet pak. Vetëdija për këtë vepër më ndizet papritur: “ah, por unë kam edhe atë librin që më kish mbetur…”; marr botuesen në telefon, ma konfirmon se libri është gati, në magazinë, pret vetëm dritën e gjelbër prej meje. Vazhdon të më thotë botuesja: dëgjo, se nuk ta kisha thënë më parë, e di që nuk do të të vijë mirë, por mos ma vër re, se unë interesat e tu kam në mendje: librin tënd dorëshkrim, edhe pse ende të pabotuar, ia pata sugjeruar një kineasti avant-garde, për ta bërë film, dhe filmi tani jo vetëm ka mbaruar, por tani po shfaqet në aksh kinema. Çfarë thua! Po, mund të shkosh dhe ta shohësh vetë. Nuk ta lëvdoj dot. Si e paskan bërë film librin tim që pa dalë ky akoma në libraritë? Që pa iu dhënë publikut? Gjë e mirë, kjo, apo gjë e keqe? Nisem për në kinema. Ç’të jetë ky kineast, që nuk ka begenisur as të më lajmërojë? Ditë dimri me shi, edhe pse kohë dreke, përjashta noton një dritë si prej muzgu. Dyshemeja e fuajerit të kinemasë është e lagur, e ngjitshme; vjen një erë thartoshe, si prej ombrelle të qullët. Pyes se në cilën sallë shfaqet filmi: më thonë në të gjitha sallat. Film eksperimental, zgjat shumë orë, por pjesët mund t’i ndiqen në çfarëdo rendi. Futem në të parën sallë që gjej, lasciate ogni speranza voi che entrate, është pothuajse bosh. Errësirë, me njolla të turbullta në ekran, ku i kam syzet? Montazhin e filmit sikur ia kanë besuar një fëmije të prapë, nga ata që u shkulin këmbët brumbujve dhe pastaj pendohen dhe rreken t’ua ngjitin sërish. Vende-vende, filmi më duket si kolazh i ngathët veprash minore të modernizmit rus. Dal, zhvendosem te një sallë tjetër, njëlloj i asfiksuar nga duhma e cohës së thartuar të ombrellave. I njëjti film, por i shfaqur tjetërlloj. Nuk gjej asgjë, në ekranet, që të më kujtojë romanin tim; edhe pse romanin tim unë nuk po e kujtokam dot as si tekst, përveçse që është imi. Si çdo autor “i suksesshëm,” e paskam humbur kontrollin ndaj veprës. Dal. Dua të lidhem sërish me botuesen, për të konfirmuar që libri im i ri megjithatë do të botohet. Ajo ma konfirmon menjëherë, madje edhe orën e prezantimit, në mjediset e stadiumit kombëtar. Përjashta bie shi i madh, këtë e kuptoj edhe nga dritat e makinave që pasqyrohen ashpër në asfalt: mos ka rrezik që prezantimi të anulohet? Tani që kthehem nga diku për diku furishëm, nis të dyshoj se mos, veç këtij libri të bërë fshehurazi film dhe të mbetur pezull mes autorit dhe publikut, kam edhe një tjetër, më të fshehtë, të kyçur në kasafortën e kujtesës sime. Të pabotuar. Të dënuar me pabotim të përjetshëm. Sa nevojë paskam pasur, për ngushëllime të tilla të sigurta…

© 2021, Castigat.

Këtë e pëlqejnë %d blogues: