Reklama

ËNDËRRIMJA

Dr. Krajën e ngritën nga gjumi natën: një fëmijë ishte sëmurë rëndë, në Bodicë, një fshat aty afër. Nuk kish qenë kurrë në Bodicë, por nuk e priste që ta vizitonte kështu.

Babai i fëmijës i priste me një fener, te porta e oborrit: e përshëndeti mjekun pa folur, duke e falënderuar me sy. Pastaj e ftoi me dorë të hynte brenda.

Një dhomë e ndriçuar shtrembër, një shtrat i pjerrët, një vajzë jo më shumë se dhjetë vjeçe, me sy të mbyllur.

Dr. Kraja u afrua, ia preku vajzës kyçin e hollë të dorës për t’ia matur pulsin, pastaj i preku edhe ballin pak të njomë, për të parë mos kish ethe. Vajza hapi sytë, por pa i fokusuar gjëkundi.

Si e ke emrin? – e pyeti mjeku.

Rime, e ka emrin, tha e ëma e vajzës, që rrinte te dera e dhomës, me një tabaka druri, ku qëndronte gatitu një gotë raki.

Rime, tha mjeku. Emër i bukur. Po emrin e gjatë, si e ke, Rime?

Emrin e gjatë e ka Mbarime, tha e ëma e vajzës. Po nuk e thërresim më ashtu, sepse e ngacmojnë shoqet në shkollë.

Edhe mua më pëlqen më shumë Rime, tha dr. Kraja. Dhe mendoi: Si mund t’ia vësh fëmijës këtë emër? Si për t’ia ndjellur fatin e keq!

Ku i ke motrat, Rime? Pyeti ai, sa për ta mbajtur gjallë muhabetin.

Ç’dreq zakoni ishte ky, mendoi, për t’i quajtur foshnjat vajza me emra si Mjafte, Sose, Shkurte, vetëm e vetëm që t’u lindë pastaj një djalë?

Nuk ka motra, Rimja, tha e ëma e vajzës. Është vajzë e vetme.

Dr. Kraja u vrenjt: nuk po kuptonte më.

Mua më vdisnin fëmijët, shpjegoi e ëma. Katër fëmijë më kanë vdekur, kush dy kush tre vjeç. Njëri, djalë, rrojti deri sa u bë pesë, pastaj më iku edhe ai. Të gjithë më dalin me vrimë në zemër, të shkretët, pastaj më ikin.

Vrimë në zemër, përsëriti mjeku me vete, sikur kjo të shpjegonte shumëçka.

Prandaj ia vumë emrin Mbarime, tha ajo, nëpër lot. Që të merrte fund kjo gjëmë. Si për t’iu lutur fatit të zi që të na linte me kaq, të mos na mundonte më, të mbaronte me ne.

Por tani të gjithë e thërresim Rime, tha pastaj. Dhe shumica kujtojnë se e ka emrin Përparime: emër i bukur. Emër shqiptar. Dhe këtu u kthye nga i shoqi, si për miratim.

Në certifikatën e lindjes e ka Mbarime, tha i ati, duke e kundruar dr. Krajën ngultazi, si të ishte ky engjëlli i Vdekjes, që kish ardhur të merrte atë çfarë i takonte.

As Parime nuk është emër i keq, tha e ëma.

Dr. Kraja filloi të vërë stetoskopin dhe i bëri me shenjë të ëmës që ta ndihmonte, për t’ia përveshur vajzës bluzën e djersitur.

Ose Zbukurime tha e ëma. Rri e rri, dhe mendoj emra të bukur për gocën: Adhurime, Blerime, Çlirime… Gjithnjë më kanë pëlqyer emrat me kuptim.

A mund ta shpëtojë emri dikë?– pyeti veten dr. Kraja. A mund ta vrasë? Pastaj përfytyroi varrezat e vogla të fshatit, ku gjendeshin varret e fëmijëve që i kishin vdekur nënës së Rimes, të brishtë si dhëmbë qumështi. Troku i trembur i zemrës, në stetoskop, iu dëgjua si zhurmë hapash: ktheu kokën, i ndodhur bosh, por nuk pa gjë, veç hijeve të trazuara në murin me gëlqere.

Ose Ëndërrime, tha e ëma. Por kushedi duhet t’ia kishim lënë ashtu, Mbarime…

© 2020, Castigat. Të gjitha të drejtat të rezervuara.

Reklama

4 Komente

  1. Unë shpresoj që Rimja të jetë rritur e shëndetshme dhe që një ditë të bukur t’i jetë drejtuar zyrës së gjendjes civile për ta ndryshuar emrin nga Mbarime në Urime. Ashtu e bëri një prej tezeve të mia që pat lindur në kohën e zisë së bukës gjatë luftës italo-greke. E ëma, mbetur e ve gjatë shtatzanisë, e quajti Zijete. Tezja ime, e zgjuar dhe trime, por edhe viktimë e atij emri kobzi, priti derisa hyri në moshë madhore dhe trokiti tek zyra vendore e gjendjes civile për ta ndryshuar emrin e vet në Jeta. Ishte mbase ndër vajzat e para me emrin Jeta në Shqipërinë e pasluftës. Dhe jam e sigurtë që ishte e vetmja syresh që e zgjodhi emrin e vet.

  2. Kam pasur një shoqe fëmijërie me emrin Ndërtime, më vdiq pa mbushur akoma 20 vjeçe. Ishte e para e shtatë fëmijëve në një familje me origjinë nga fshatrat e Korçës. E ëma lindte çdo 1,5 vjet, kështu që Ndërtimja e shkretë punonte si shërbëtorja dhe dadoja e shtëpisë. I thërrisnim Time. Të vetmet çaste të lumtura ishin kur ne të dyja fshiheshim nën kulprat e gardhit të lartë që ndante shtëpitë tona, dhe unë i rrëfeja librin që kisha lexuar një natë më parë, gjersa dëgjonim të thërrisnin emrin e saj. Si fëmijë e vetme, unë më shpesh haja drekën modeste në shtëpinë e saj plot me fëmijë, sesa gjellët e shumta në shtëpinë time. E ëma nuk ankohej kurrë, s’ia pashë ndonjëherë fytyrën të ngrysur nga prania ime në sofër.
    Sapo kishte mbaruar të mesmen pedagogjike dhe kishte filluar punë si mësuese në një shkollë pas Dajtit, në Shëngjergj. Ishte fund tetori kur erdhi lajmi i vdekjes së saj. Unë isha ende në maturë. Arkivolin e saj e sollën gjithë kolegët me një kamion kooperative. Nuk u besoja syve. I shihja ata me radhë, si për të gjetur cili prej tyre ishte vrasësi i Times… Ende e kam në veshë të qarën e së ëmës. Ishte takimi im i parë me vdekjen.

    Kurrë s’e kam kuptuar pse i kishin vënë atë emër. Ky tregim më tha diçka, përveç që më zgjoi kujtime të vjetra. U prehtë në paqe!

  3. … një lëmsh mu mblodh në grykë dhe po përpiqem për një moment të vetëm të zgjedh rimat e Reme – s nga emrat që ëndërronte nëna e saj. Nuk duhen shumë faqe shkrimi për të përcjellë emocione të forta. Historitë e vërteta mbahen mend gjatë. Mbresëlënëse!!!

Komentet janë mbyllur.

Këtë e pëlqejnë %d blogues: