KOPERTINA

Dua të ma bësh kopertinën e romanit, tha, të tillë që të duket sikur libri të jetë lexuar kaq e kaq herë, të ketë kaluar dorë më dorë, të jetë lagur në shi, t’i ketë rënë përsipër kafe, t’i jetë derdhur verë;

dua që libri im t’u ngjajë atyre librave aq të dashur të fëmijërisë, që i lexonim dhe i rilexonim shpesh pa i kuptuar, por të vetëdijshëm se fshihnin një botë magjike brenda kapakëve. Dua që kush ta shohë, të kujtojë se atë e kanë prekur dhe shfletuar duar të pakujdesshme, me gishtat gjithë lyrë; a me lëkurën e ashpëruar të kujt druhet se ky mund të jetë edhe i fundit libër që po e mban para syve të ujshëm. Dua që kopertina e librit tim ta bëjë këtë të duket sikur ai gjendet veç rastësisht në librari; dhe se do të zinte vend më mirë në një tezgë librash të përdorur a të gjetur, që ndonjëherë edhe nëpërkëmben nga elementet dhe nga kurioziteti i shpenguar i kalimtarëve.

Këtë e kanë bërë të tjerë tashmë, u mbrojt tipografi. Madje aq shpesh e kanë bërë, sa kam frikë se, si gjetje grafike, është katandisur në kitsch – që nga vjetrimi faux, te zbërdhylja, kruarja e bojës në cepat dhe njollat, deri edhe të lotëve (!) dhe të gjakut të përtharë.

bookNdoshta, tha, mund ta kenë bërë; por unë dua edhe që ti të përdorësh bojëra të përkohshme, të brishta, të paqëndrueshme; të tilla që kur libri im të të kalojë dorë më dorë, dhe kalamajtë ta rrokin dhe të lënë atje shenjat e tyre të putrave si keqbërës të statu-quosë letrare; dhe kur gratë ta ndotin pa dashur duke lënë t’i bjerë sipër ndonjë pikë kafeje me qumësht; ose kur pleqtë ta shtrëngojnë tufë letrash bixhozi në çaponjtë që kanë filluar t’u dridhen, me frikën se mund t’u shpëtojë nga dora e t’u rrëzohet përdhe dhe ashtu të humbin lartësinë e faqes deri ku ishin ngjitur; dhe kur nxënësit e shkollave ta rrasin në çantat e shpinës mes teksteve kapakfortë dhe bluzë-tutave – pra, kur të ndodhin të gjitha këto, ajo shtresë qëllimisht jetëshkurtër dhe e thërrmueshme të fillojë të hollohet, të shthuret e të shpërbëhet pak nga pak, molekulë pas molekule, ngadalë jo shpejt, deri sa një ditë të tretet dhe të humbasë krejt dhe poshtë të saj të shfaqet imazhi i pacen i një kopertine tjetër akull të re, prej një libri të sapodalë nga shtypshkronja, të saponxjerrë nga ambalazhi prej letre, të sapovendosur në raft nga librashitësja, që ende kundërmon zamkë tipografike dhe celulozë; imazh të cilin gjithashtu piktori yt do ta përfytyrojë dhe pastaj vizatojë, por duke ia mbajtur të fshehtë lexuesit, të ambalazhuar nën grimin rrenacak të vjetrimit dhe të vjetërsisë, të mbuluar nga kopertina tjetër.

Dua, pra, që libri im të fillojë të duket i ri dhe i paprekur dhe i freskët e i lëmuar dhe glossy, vetëm e vetëm pasi të jetë përtypur, kaluar dorë më dorë dhe keqtrajtuar dhe abuzuar fizikisht nga lexuesit; dhe pasi kopertina e vjetër, ajo e para dhe e brishta, t’u ketë mbetur këtyre në mollëzat e gishtave e leskruar, si pluhuri i sedeftë i krahëve të fluturës. Ja këtë dua, tha.

error: Vini re: Materiali është i mbrojtur me të drejta autori. Nëse keni nevojë për tekstin, lutemi lidhuni me një administrator të faqes!
Këtë e pëlqejnë %d blogues: