GJË QË BËHET

Shkrimtari i madh bashkëkohor Arpezh Dogji po dilte i qetë nga pallati i vet, kur ia zuri rrugën një i panjohur.

“Do t’ju marr vetëm dy minuta kohë,” i tha, teksa Arpezhi luftoi për një çast me panikun që iu ngjit si kafshim në lukth.

“Ju jeni Arpezh Dogji,” i tha i panjohuri: jo me ton pyetjeje, por si për të nisur bisedën. “Një person të cilit nuk po ia themi emrin hë për hë, ka nevojë për një shërbim nga ju. Dëshiron që t’i shkruani një parathënie.”

“Parathënie?”

“Si urdhëron, zotëri. Parathënie. Një tekst të shkurtër prej 2000-2500 fjalësh, për të cilin do t’ju paguhen 2500 euro para në dorë.”

“Për çfarë duhet kjo parathënie?” pyeti Arpezhi, ende pa e përpunuar mirë në kokë domethënien e kësaj kërkese. “Për cilin libër?”

“Për diçka që po përgatit për botim ai personi,” tha i panjohuri. “Nuk ka rëndësi.”

“Prisni pak,” tha shkrimtari. “Ju më kërkoni një parathënie, por nuk jeni gati të më jepni librin të cilit i bëhet parathënia?”

“Librin nuk mund t’jua japim,” tha i panjohuri, duke bërë lëvizje parazitare me buzët, a thua se po pastronte xhepat e faqeve nga copëra ushqimi të prapambetura.

“Po ç’të shkruaj unë në këtë parathënie?” tha Arpezhi.

“Po ja, shkruani: unë do të paguhem 2500 euro për 2500 fjalë, ose një euro për fjalë,” tha tjetri me qetësi, pa u kuptuar nëse e kish me shpoti apo jo.

Arpezhi heshti për një çast, duke menduar për vrimat që do të mund të mbyllte me këto 2500 euro të papritura. Shuma ia kalonte edhe shpërblimit që pat marrë një vit më parë, si fitues i Çmimit të Madh “Autoktonia”, për romanin më të mirë të vitit.

“Keni tre ditë kohë,” tha i panjohuri, duke vështruar diku në drejtim të një udhëkryqi, ku semafori kish dalë jashtë përdorimit dhe makinat e shumta nga drejtime të ndryshme negocionin me kujdes mes tyre.

“Kjo që më kërkoni është e pamundur,” u ankua Arpezhi.

“Po ne prandaj ju zgjodhëm pikërisht ju,” tha tjetri. “Vetëm një penë e jashtëzakonshme si juaja mund të realizojë të pamundurën.”

Një parathënie me vlerë të përgjithshme, algjebrike, një uniformë që mund t’i rrijë mirë çdo libri; vlerësuese, por e sinqertë me vetveten dhe plot respekt për lexuesin, mendoi Arpezhi.

“Mendojeni edhe kështu: ai personi mund edhe të vendosë t’ia përshtatë librin parathënies suaj.”

“Do të dalë emri im atje?” pyeti Arpezhi.

“Natyrisht. Krahas emrit të autorit, madje edhe në kopertinë, me shkronja edhe më të mëdha. Mbështetja juaj ia shumëfishon meritën veprës.”

Do të ketë me siguri lexues që do ta blejnë librin vetëm për parathënien, mendoi Arpezhi.

“Nëse 2500 euro ju duken pak, mund ta bëjmë 3000,” tha i panjohuri. “Nga këto gjysmën jua jap menjëherë, ndërsa gjysmën tjetër kur të dorëzoni dorëshkrimin.”

Arpezhi pa rreth e rrotull, i kapur nga një frikë prej shtaze.

“Le të shkojmë për një kafe,” tha. “Pesë minuta. Tani që po e mendoj më mirë, nuk është gjë që s’bëhet.”

Tek e fundit, nuk do t’i duhej as ta lexonte librin, mendoi, teksa të dy morën rrugën për te “Lidhja,” një kafe e qetë aty pranë.

“Kafen e kam unë,” vazhdoi, teksa tjetri e dëgjoi pa folur.

error: Vini re: Materiali është i mbrojtur me të drejta autori. Nëse keni nevojë për tekstin, lutemi lidhuni me një administrator të faqes!
Këtë e pëlqejnë %d blogues: