TË ZHVDEKURIT

skeletonNjë qëmtues i frymëve të vjetra paska zbuluar se Ai i madhi fare e kish ndryshuar ca herë datëlindjen e vet.

Komandanti ynë, me tri datëlindje! u mallëngjyen nostalgjikët.

Tjetër punë sikur studiuesi të kish zbuluar se Enveri e paskësh falsifikuar edhe datëvdekjen.

Se, tek e fundit, data kur lind udhëheqësi vjen e imponohet vetëm më pas, pa kërkuar ribotim të menjëhershëm të kalendarëve, as ristrukturim flash të emocioneve kombëtare.

Data e vdekjes, po.

E shpon kalendarin tej për tej – andaj shpallet nga autoritetet si jodatë, gabim astrologjik, lajthitje e sferave kozmike.

Sikurse shpallet se udhëheqësi i sapovdekur, paska në fakt, zhvdekur.

Si folje e shqipes, zhvdes përdoret shumë rrallë; edhe pse me të zhvdekurit Shqipëria është mësuar tashmë.

Është nga ato folje që nuk e gjen në fjalorë dhe në gramatika; të thonë që nuk e ka drejtshkrimi, nuk e ka gegnishtja, që nuk përdoret, që nuk rekomandohet.

Të thonë se është folje e vdekur.

E ndërkohë i zhvdekuri i ka thirrur të vetët në shkësoll, si për t’ia zhbirë pushtetin Kronosit.

Nëse të mëdhenjtë kanë vetëm datëlindje, të mëdhenjve të zhvdekur edhe datëvdekja u bëhet datëlindje.

Piqen në muzetë, në fushëbetejat e atëherës, në shtëpitë përdhese ku themeluan gjërat, në fabrikat të cilave ua prenë shiritin dikur, në sokakët ku grisën këpucët e para, me kurorat funerale varur në vertebrat e zverkut, si dafina;  dhe pyesin njëri-tjetrin me habi jo të pasinqertë: paske zhvdekur edhe ti, kamerad?

Të zhvdekurit i pandehnim të shkrifur tashmë në varret e tyre të qeta; madje të prehur i kujtonim edhe ata të tjerët, të cilëve varret s’u dihen aq mirë sa bëmat, e që kanë qëndruar të fshehur pas vdekjes, në mal, incognito, në ilegalitet, nën ujë, në pritje të urdhrit që s’mbërrin kurrë, në pritje të kundërparullës, të sinjalit, të sihariqit.

Por tanët nuk gjejnë prehje as karar; nuk ndiejnë dhimbje as frikë; nuk kanë ngut as lodhje; nuk u mbahet fryma, as i nget kolla; nuk u therin kryqet, as u çajnë kërbishtet.

U dridhet qerpiku vetëm rrallë, kur ndeshen ballazi, ditën për diell në pazar, me ndonjë të zhvrarë.

Siç i ndodh Atij me Beqirin, me Koçin, me Nakon. Por nuk e japin veten, nderojnë shoku-shokun me grusht, bëjnë sikur bëjnë muhabete të vogla: po ti, po unë, po Hrushov mavria, po Çuja.

Siç i ndodh Atij me Kadriun, me Mehmetin, me Llambin.

Si ke qenë me tensionin, po ti me sheqerin, të sëmbon akoma tëmthi, të fishkëllen aparati i veshit, ç’bëre me dhjamët që të kish dalë, t’i gëzosh dhëmbët që ke vënë, i vura edhe unë në Austri, kur vajta të më kërrenin xherahët atë copën e shrapnelit nga trupi, merr vesh?

U del pastaj përpara edhe ndonjë i zhvarur, i modës së vjetër, që i hapin edhe atij një bythëz vend në tavolina, ulu të mbledhësh veten, bëjnë sikur i thonë, ulu të rregullosh frymën. Të dhëmb akoma arrëza e qafës? Ty të kemi hyrë në hak, se ja, këta të tjerët, i qëruam si zotërinj, me plumb, me skuadër pushkatimi, natën që të mos ua shihte kush frikën, shpresën e kotë, përgjërimin. I kemi vrarë si vëllai vëllanë, me nder.

Aferim, bën sikur u thotë i zhvaruri, aferim, tek i vidhos në vend rruazat në zverk me ngadalë, që të mos i shkërmoqen si shkumës nën gishtat e sertë prej fosfati.

Të zhvdekurit, të zhvrarët e të zhvarurit këndojnë me afsh gazetat e ditës.

Ç’borxh të kishim, o Perëndi, tundin kokat të zhgënjyer, që na i bëre datëvdekjet datëlindje?

Ç’të kemi bërë, që na ke lëshuar kështu rrugëve, si zagarët, në këtë Shqipëri të bekuar që s’e njohim më?

Të zhvdekurit, të zhvrarët e të zhvarurit dallojnë nga kallaballëku, ngaqë janë bardhezi.

Si fotot e Marubit, por vetëm të pavjetëruar fare. Të rinj fringo, si histori e rishikuar, e ngjizur rishtas, e falsifikuar, e mbajtur në këmbë me be të rreme. Rrinë në karriget prej kashte të ngrirë e të palëvizur, bëjnë sikur presin Foto Grafin që t’i fiksojë në celuloid. Edhe avulli mbi kafetë u ka ngrirë.

Panteoni i mbramë i historisë së Arbrit – apo Çpanteoni?

Vjen e këput pastaj Atë gjumi, me kokën shtrembër e me jargët që i venë çurg; derisa e tundin supesh për ta zgjuar: ngrehu, o ditëzi, se të ka dalë prapë emri.

Ngrehu se ta kanë ribotuar urdhrin e ditës; ngrehu se ka llapur prapë ai qeni, ngrehu se të ka dalë ai malukati kundra.

Po të ishe në varr, do të ishe kthyer përmbys, bëjnë sikur i thonë.

S’do të të mbante qivuri.

Pse nuk ua qëndis ti vetë një përgjigje, bëjnë sikur i thonë.

Një trakt, një qarkore, një promemorje, një radiogram të thekur “siç e din vetë”. Si qëmoti në Linzë, si qëmoti në Pezë, si qëmoti në Labinot, si qëmoti në Galigat, si qëmoti në Hotolisht, si qëmoti në Bukuresht.

Një shtrakt, i korrigjon Ai; një shqarkore, një çradiogram.

Por të zhvdekurit nuk ligjërojnë më dot, se gabzherri u është mbushur me hi squfuror; tani veç mund të fshijnë e fshijnë e fshijnë me gomë, me gisht, me pështymën viskoze; të kruajnë me brisk dhe me limë; të retushojnë dhe të krasitin; të djegin në zjarrin e ftohtë të vatrës.

As shkruajnë as flasin – po veç shohin e dëgjojnë me habi fjalët e tyre, siç ua riprodhojnë të tjerët. Shfjalët.

Bardhezi, ose të zezë mbi të bardhë, që janë edhe dy ngjyrat e zhvdekjes.

E jetojnë jetën së prapthi, shkronjë pas shkronje, hapësirë pas hapësire, gënjeshtër pas gënjeshtre, të rrëfyer nga rapsodët e palodhur të arkivave, memuareve, reminishencave, sepeteve, analizave, dëshmive, zbardhjeve, gjetjeve dhe zbulimeve.

Me dorën në kutinë e ilaçeve, me plumbin në sisë, me litarin në qafë, me stilografin në dhëmbë si thikë.

Gjithnjë gati për të lindur rishtas, kur ta kërkojë çështja.

Aq sa të të zërë tmerri të zhvdesësh.

error: Vini re: Materiali është i mbrojtur me të drejta autori. Nëse keni nevojë për tekstin, lutemi lidhuni me një administrator të faqes!
Këtë e pëlqejnë %d blogues: